“Ik wil deze baan heel graag, maar nu ik ‘m eenmaal heb, ben ik bang om dingen verkeerd te doen. Ik geloof dat ik het eigenlijk niet kan,” zei de jonge vrouw. We zitten op Skype omdat zij werkt aan een conferentie die ik mede organiseer. Als initiatiefnemers zijn we dolblij dat deze vrouw ons komt ondersteunen en ik geloof dan ook geen moment dat ze het niet kan. Maar als zij zegt dat ze het moeilijk heeft en dat ze blokkeert in het werk, dan geloof ik haar meteen. Ze maakt een sprong in ontwikkeling en dat gaat vaak met angst gepaard.
Als ik doorvraag, is er nog meer. Ze woont in L en werkt nu in W waar ze door de week ook wel eens blijft overnachten. Ze is bang dat ze haar man van zich zal vervreemden. Niet alleen door haar afwezigheid, maar ook omdat we met elkaar met iets groots bezig zijn (daarover een andere keer meer 
Bij elke sprong die we in het leven maken, komt onzekerheid vrij. “Weet je het wel zeker?” vraagt de stem van binnen. “Zal het wel goed gaan? Kun je dit wel? Zul je niet ten overstaan van iedereen door de mand vallen? Heb je de boel nog wel onder controle?”
Twijfel en angst kunnen overal op gaan zitten. De kunst is om de vragen, hoe redelijk ze soms ook klinken, te doorzien voor wat ze zijn: verwoordingen van de angst die wij als kind hadden om er niet meer bij te mogen horen en alleen achter gelaten te worden.
De vragen komen voort uit je drang tot overleven en uit de manier die jij destijds zag om geliefd en dus veilig te blijven.Dat kind in jou wil nog altijd geen risico lopen. “Don’t rock the boat!” Tegelijkertijd kun jij het niet helpen dat je groeit.
Ik vraag de vrouw in kwestie om deze zin af te maken: “Als ik doe wat ik te doen heb, als ik groei, dan …”
Na enig innerlijk zoeken zegt ze: “Dan kan het zijn dat ik mensen van me vervreemdt.”
Ik ga door met: “En als ik mensen van me vervreemd, dan …”
Zij: “Dan kom ik alleen te staan.”
Ik: “En als ik alleen sta, dan …”
Zij: “Dan … dan ga ik eraan.”
Precies. In drie luttele stappen zijn we bij de doodsangst aangekomen die onder de blokkade en de twijfel ligt.
“Natuurlijk ga je niet voluit aan het werk als je denkt dat dit je dood wordt,” zeg ik en ze moet lachen, want dat begrijpt een kind. Ze ziet ook direct dat dit angsten zijn van toen ze klein was. De tranen vloeien op het toetsenbord en niet alleen aan haar kant. Het is een voorrecht om bij iemand anders achter de schutting te mogen kijken en daar het bange kind tegen te komen.
“Het rare is ook dat mijn man het echt geweldig voor me vindt dat ik nu deze baan heb,” zegt ze. “Ik durfde hem niet te geloven maar ik begin te voelen dat hij mij dit echt gunt. Hij is echt blij voor me.” Weer tranen, natuurlijk.
Vandaag kreeg ik een mail van haar met het bericht dat ze erdoor is. Ze kan haar angsten weer hebben en niet zijn. Het is allemaal onderdeel van volwassen worden: je angsten leren dragen en je er niet door van de wijs laten brengen. En zeker niet alles geloven wat je denkt.
Emma
Mooi!