Lisette Schuitemaker

In mijn blogs ‘De wereld draait om’ vertel ik wat ik meemaak in de wereld waarin we uitgaan van eenheid ofwel de onverbrekelijke verbondenheid van allen en alles.

Deze eerste aflevering gaat over Positief en constructief samenwerken. Het kan. Ik doe niet anders. Dat komt omdat ik (werk)omgevingen kies waar mensen bewust zo met elkaar omgaan dat iedereen optimaal uit de verf komt.

Vorige week faciliteerde ik bijvoorbeeld een groep van 35 leiders van spirituele organisaties in Engeland. Het onderwerp van de dag was:

‘Gegeven dat wij het spirituele leiderschap van dit land vertegenwoordigen, wat staat ons nu te doen?‘

Geen klein vraagje. Daarom ook niet een kwestie die je vanuit het verstand, hoe slim en ontwikkeld dat ook is, kunt beantwoorden. Met zo’n vraag moet je het hogerop zoeken.

Spreken vanuit stilte

Wanneer we praten over wat we al weten of wat we willen bereiken, dan zijn we meestal aan het zenden. Overdreven gezegd: we sturen onze boodschap de wereld in, kijken hoe die aankomt en gaan dan ons gezichtspunt of ons belang verdedigen.

Spreken vanuit de stilte is niet zenden maar ontvangen. Het is luisteren. Je weet namelijk zelf niet wat je gaat zeggen voordat je het zegt. Je weet alleen maar dat je iets wilt zeggen en  wanneer je goed op elkaar bent afgestemd, kan het ook zijn dat iemand anders wat in jou leeft al verwoordt.

Zo wordt een gesprek vanuit stilte een permanente ontdekking, een belevenis voor iedereen die eraan deelneemt, of je nu spreekt of niet.

Deze houding werd bevorderd door de

verkeerscontrole

van de Brahma Kumaris waar de dag werd gehouden. Op elk hele uur klinkt er in het hele gebouw gedurende twee minuten een muziekje. De bedoeling is dat je ophoudt met wat je aan het doen bent en in jezelf de stilte opzoekt.

Ze noemen dit traffic control ofwel een moment om je bewust te worden van de staat waarin je verkeert en zo nodig terug te schakelen naar gewaarzijn van de stilte waarin alles opkomt en weer verdwijnt.

DAT IS HET GEHEIM

We denken dat we moeten praten. Dat we alles wat we weten te berde moeten brengen. Dat we anderen van onze zienswijze moeten overtuigen. Dat we ons belang moeten verdedigen.

Maar deze mooie en uiteindelijk zeer productieve dag met 35 drukbezette mensen toonde weer aan dat

stilte verbindt

Je moet het alleen wel durven.

Vanuit het motto ‘if you do what you always did, you get what you always got‘ had ik  het organiserende team ervan overtuigd om niet de deelnemers te laten vertellen wat voor Belangrijke Dingen ze doen in en voor de wereld zodat we konden kijken wat hun samen te doen stond. Mijn ontwerp was erop gericht om niet het collectieve weten maar

de collectieve wijsheid aan het woord

te laten. Daarom brachten we de ochtend door met een meditatie geleid door Kyrsten Perry en Chris Parish van EnlightenNext, een serie bewegingen uit The Form onder leiding van Lisa Anslow en Todd Lochhead en een visualisatie van wat de centrale vraag opriep door Janice Dolley van Wrekin Forum dat het initiatief tot deze bijeenkomst had genomen.

Ik had gehoopt dat we in de uitwisseling eerst in kleine groepjes en toen plenair tot

een gezamenlijk beeld

zouden komen van wat deze organisaties nu samen te doen staat. Maar zo makkelijk ging het niet.

Na de lunch zouden we door middel van Open Space technology in kleine groepjes uit elkaar gaan om plannen te maken. Janice Dolley, mijn opdrachtgever, wilde dit ook doorzetten. (NB. Open Space is een prachtig methode die je kunt leren via The Art of Hosting)

Ik vertrouwde mijn

intuïtie

die me zei dat we nu wel plannen konden gaan maken, maar dat van die plannen niets terecht zou komen omdat iedereen ze bij weggaan al zou vergeten. We hebben het allemaal te druk om er nog iets bij te doen. Als we iets doen, moet dat iets zijn waar onze natuurlijke belangstelling naar uitgaat. En op dat punt waren we nog niet aangekomen.

Daarom stelde ik voor om met ons 35-en een

ontdekkend gesprek

te voeren. Het ‘toeval’ wil dat ik deze gespreksvorm zes jaar geleden leerde van Chris Parish. Zijn ogen gingen dan ook schitteren toen ik hem vertelde wat ik van plan was. We besluiten de centrale vraag als uitgangspunt voor het gesprek te nemen.

Voor zo’n ontdekkend gesprek zijn er een paar regels:

-       je praat niet tegen iemand maar je brengt wat je te zeggen hebt in het midden

-       je spreekt alleen als je daar een innerlijke impuls voor hebt

-       je verrast jezelf met wat je zegt

We gebruiken de microfoon als talking piece.Dit betekent dat ieder die de microfoon pakt, alle tijd en alle aandacht heeft. Je kunt zwijgen en spreken zolang als je wilt. Er is maar één manier waarop je tot stilte gebracht kan worden en dat is wanneer aan je stem te horen is dat je dingen zegt die je al lang weet. Geen recycling hier.

Bijna anderhalf uur zitten we geconcentreerd te luisteren naar wat door anderen en onszelf gezegd wil worden. Het onderwerp leiderschap wordt van allerlei kanten bekeken. Ook de vraag of deze groep het spirituele leiderschap van Engeland vertegenwoordigt. Vanzelf komt tegen het einde van de beschikbare tijd, deel twee van de vraag aan bod:

Wat staat ons nu te doen?

In het laatste uur stel ik de aanwezigen voor om iets te noemen wat zij graag met mensen uit deze kring willen doen. Ze komen aarzelend op gang maar na 10 minuten hebben we 15 mogelijke initiatieven. Ik leg blaadjes met de namen ervan in het midden en nodig iedereen uit om een actie op te pakken als zij daar met anderen over van gedachten willen wisselen. Ik vraag ze te blijven staan en zo de mogelijkheid open te houden om van groepje te wisselen of acties samen te voegen. Er ontstaat direct een levendige marktplaats. Mensen die bij een actie de leiding willen nemen, houden zelf bij wie met hun mee wil doen. Dit is

zelforganisatie in optima forma

Mensen nemen op zich te doen wat ze toch al graag willen doen. Niet iedereen zit in een groepje, maar wel iedereen is enthousiast. Er zijn meer initiatieven uitgekomen dan de organisatoren hadden durven hopen. Er zijn afspraken gemaakt. Ik heb de eerste emails al voorbij zien komen.

Misschien zeg je: “Ja, dat is mooi, Lisette, maar deze mensen werken al bij spirituele organisaties. Die zijn al gewend om te mediteren en dingen anders te doen.”

Ok, fair enough – maar de vraag blijft: welk klein dingetje kan jij vanaf nu anders doen zodat ook jij je bijdrage levert aan positief en constructief samenwerken?

Ik hoor het graag!