Ken je dat? Dat je buiten proportie reageert op iets wat iemand zegt of doet? Dat je overmatig geraakt wordt en je verbaast staat over je eigen heftige reactie? Het overkwam mij afgelopen week weer.
Ik had een vrij persoonlijk stuk geschreven voor een nieuwsbrief. Toen ik het verhaal terugkreeg nadat het door degeen die daarover gaat, was bewerkt, kon ik wel huilen. In mijn ogen had ze de essentie van wat ik wilde overbrengen er volledig uit geschrapt.
Aanvankelijk was ik razend – hoe durfde ze? Ze had me nota bene om een persoonlijk verhaal gevraagd! En dan steek ik mijn nek uit en dan …. Mij was onrecht aangedaan en ik kon haar wel villen. Ik was slachtoffer en dader tegelijk.
Gelukkig had ik ook de tegenwoordigheid van geest om me al snel af te gaan vragen: waarom raakt dit me zo overmatig? Wat heeft mijn heftige reactie me te vertellen? Welke kindconclusie wordt hier getriggerd?
Aha – dat zal kindconclusie 5 wel wezen “Ik moet me gedragen en doen alsof.” Ik heb een persoonlijk verhaal geschreven en nu dit door een ander ‘normaler’ werd gemaakt, voel ik me weer als vroeger: ongezien in mijn authenticiteit, ongewenst in mijn beleving, ongehoord in mijn expressie.
Ongehoord .. dat is eigenlijk een heel mooi woord voor wat ik ervaar. Het combineert het gevoel van onzichtbaar moeten blijven in mijn essentie met de conclusie dat wat ik doe ongehoord is. Het hoort niet dat je zo persoonlijk bent.
“Kun jij je nou niet eens normaal gedragen?” is wat ik door dit akkefietje in mijn beleving weer te horen krijg. Net als vroeger. Het verschil is dat ik nu het goede antwoord weet. En dat is: “Nee!”.
Het feit dat ik me vroeger ben gaan aanpassen en ben gaan gedragen, heeft me veel opgeleverd. Ik kan me makkelijk aan omstandigheden, mensen en situaties aanpassen. Ik kan met Jan en Alleman overweg. Dat is ontegenzeggelijk de bonus voor mensen met kindconclusie 5.
Maar het ‘doen alsof’ en daarmee het verloochenen van mijn authentieke ervaring heeft me ook jarenlang doodongelukkig gemaakt. Door me aan te passen en in te houden wist ik ook niet goed meer wie ik echt was.
Dit conflict herinnert me eraan dat ik alleen goed kan functioneren als ik pal voor mijn waarheid sta. Ja, het verhaal in kwestie gaat over mijn contact met de deva’s, de voor ons onzichtbare wezens die de blauwdruk van de natuur bewaken en zorgen dat een erwt daadwerkelijk een erwt wordt en geen winterpeen.
Ongehoord? Het zij zo.
